" فرصتی دیگر برای عشق "

siamakbehrooz — Sun, 22 Mar 2009 07:38:51 GMT

بهار آمد، گل و نسرین نیاورد

نسیمی بوی فروردین نیاورد

پرستو آمد و از گل خبر نیست

چرا گل با پرستو همسفر نیست

چه افتاد این گلستان را چه افتاد؟

که آیین بهاران رفته از یاد؟

چرا مینالد ابر برق در چشم؟

چه میگرید چنین زار از سر خشم؟

چرا خون میچکد از شاخه گل؟

چه پیش آمد؟ کجا شد بانگ بلبل؟

چه درد است این؟ چه درد است این؟ چه درد است؟

که در گلزار ما این فتنه کرده است؟

چرا در هر نسیمی بوی خون است؟

چرا زلف بنفشه سرنگون است؟

چرا سر برده نرگس در گریبان؟

چرا بنشسته قمری چون غریبان؟

چرا پروانگان را پر شکسته است؟

چرا هر گوشه گردِ غم نشسته است؟

چرا مطرب نمیخواند سرودی؟

چرا ساقی نمیگوید درودی؟

چه آفت راه این هامون گرفته است؟

چه دشت است این که خاکش خون گرفته است؟

چرا خورشید فروردین فروخفت؟

بهار آمد گل نوروز نشکفت!

مگر خورشید و گل را کس چه گفته است؟

که این لب بسته و آن رخ نهفته است!

مگر دارد بهار نورسیده،

دل و جانی چو ما در خون کشیده؟

مگر گلِ عروس شوی مرده است،

که روی از سوگ و غم در پرده برده است؟

مگر خورشید را پاس زمین است

که از خون شهیدان شرمگین است...؟

بهارا تلخ منشین، خیز و پیش آی

گره وا کن ز ابرو ، چهره بگشای

بهارا خیز و زان ابر سبک رو

بزن آبی به روی سبزه نو

سر و رویی به سرو و یاسمن بخش

نوایی نو به مرغان چمن بخش

برآر از آستین دست گل افشان

گلی بر دامن این سبزه بنشان...

هوشنگ ابتهاج ( سایه )

دزاشیب فروردین ۱۳۳۳

siamakbehrooz — Thu, 26 Feb 2009 23:02:18 GMT

غزه

siamakbehrooz — Tue, 06 Jan 2009 23:40:18 GMT

چه گذشت امروز در غزه؟

چه کشید دیروز مادر

از دیدن فرزند به خون غلتیده؟

در کدامین منزل ویران و خونین

نعره سرد پدر

گوش سربازان دژخیم را بلرزانید؟!

*********

قتل انسانهای بی تقصیر

کشتن زنها و کودکهای بی آزار!

که اسمش را به جعل و دوز و کج راهی

دموکراسی گذارندش به گمراهی!!

مرگ بر مردم فریبی مرگ بر آدم کشی

زنده باد آزادی و حق و حقوق مردمی.

سیامک.ب

آرزوی دیرینم

siamakbehrooz — Sun, 16 Nov 2008 19:58:56 GMT

درشروع هر کاری،

در ابتدای هر اشکی

و در آغاز هر لبخندی،

در پایان هر فکری،

تو را میخوانم

آرزوی دیرینم!

سیامک بهروز ۲۰۰۸

دوست

siamakbehrooz — Mon, 28 Jul 2008 23:10:18 GMT

از تراوش حس بودنت شاکر،

و از داشتنت ای دوست،

حس بودنم مسرور!

در شادی و غم با منی

وجودم را مکرر میکنی ای دوست،

وجودم از داشنتنت مغرور!

سیامک بهروز ۲۰۰۸

آیدین آعداشلو از فروغ فرخزاد میگوید

siamakbehrooz — Wed, 09 Jul 2008 21:46:18 GMT

آیدین آغداشلو، گرافیست و نقاش معاصر به عنوان یکی از دوستان

بسیار نزدیک فروغ فرخزاد و آشنا به وجوه شخصیتی او، گزینه

خوبی برای گفتن حرف های تازه در مورد فروغ است.

به همین خاطر در آستانه سالمرگ فروغ برای گشودن دریچه ای

تازه به شخصیت و زندگی او، پتی که حضوری تاثیرگذار در جریان

ادبی و روشنفکری ایران داشته، به سراغ آقای آغداشلو رفتیم

آشنایی شما با فروغ فرخزاد از چه زمانی آغاز شد؟

آشنایی من با فروغ فرخزاد به واسطه یک دوست آغاز شد.

دوستی که مهرداد صمدی نام داشت و همراه همسرش از

دوستان بسیار نزدیک فروغ به شمار می آمدند و همینطور

دوستان صمیمی من. در نتیجه ما با هم آشنا شدیم و برای

من بسیار باعث افتخار بود که با شاعر مهم دوران خودم

آشنایی نزدیک داشته باشم. این آشنایی تا وقتی که او

درگذشت ادامه پیدا کرد و هر لحظه و هر روزش برای من

مغتنم بود.

این آشنایی از چه مقطعی بود ؟ قبل از چاپ دفتر "تولدی دیگر" یا بعد از آن؟

بعد از انتشار "تولدی دیگر". سالی که من با او آشنا شدم احتمالا

۲۴ – ۲۵ سال بیشتر نداشتم. ما آن زمان مجله اندیشه و هنر را

در می آوردیم که مجله ادبی بسیار معتبری بود و یکی دو سال

بعد از شروع این کار بود که با او آشنا شدم.

در مورد فروغ اولین خصوصیتی که به ذهن تان می آید چیست؟ چیزی که

با هر بار یادآوری او بلافاصله به ذهن تان خطور می کند؟

خنده خیلی قشنگی داشت. این عمده ترین چیزی است که دائما به خاطر می آورم.

دروغی که آدم ها اول به خودشان می گویند و بعد آنقدر به خودشان

این دروغ را می قبولانند که باورش می کنند. نقاط مشترک واقعا قابل

توجهی بین ما وجود داشت. من نقاش بودم، یک نقاش روشنفکر که

فقط کارگر نقاشی نبود، می دانستم در این حوزه چه می گذرد. این

به نظرم برای فروغ یک امتیاز بود. البته او دوستان نقاش معتبر دیگری

هم داشت مثل سهراب و خیلی های دیگر. تحسین بی حد مرا نسبت

به خودش با خوشحالی می پذیرفت. ما چون یک مجله ادبی در می -

آوردیم در نتیجه مباحث مربوط به فرهنگ و شعر معاصر، مباحث معمولی

بود که بین ما رد و بدل می شد در نتیجه در آن هم وجه مشترک

عمده ای را سراغ می کردیم.

به هر حال من جوان خیلی خوش قیافه ای هم بودم (می خندد) ولی

این امر هیچ تاثیری در دوستی ما نداشت. من هیچ وقت بیشتر از یک

حدی به خودم اجازه ندادم که به ساحت او نزدیک شوم و اگر اجازه

می دادم هم شاید نمی شد.

در آن دوره زنان زیادی بودند که در حوزه های مختلف هنری فعالیت می کردند

اما هیچ کدام مثل فروغ فرخزاد این افسانه ها در موردش شکل نگرفت.

من البته نمی خواهم در مورد صحت و سقم این افسانه ها صحبت کنم چون

بی گفتگو معلوم است که بر بنیان راست بنا نشده اند. چیزی که برای من

جالب است خاص بودن فروغ فرخزاد است، اینکه بعد از همه این سال ها

هنوز هم که هنوز است همان میزان توجه و حساسیتی که در زمان حیاتش

نسبت به او وجود داشت حالا هم هست. شما فکر می کنید علت چیست؟

علتش همیشه برای من هم یک سئوال بوده، این که یک هنرمند

چطور اسطوره می شود. گمان می کنم از میان صدها علت، دو

سه علت را بیابیم. دلایلی که قطعا فروغ فرخزاد آنها را داشت.

در میان شاعران دوران خودش شعر او خاص بود. یادمان باشد

درباره چه سال هایی داریم صحبت می کنیم. درباره سال های دهه ۴۰.

بگویم فروغ چپ روی نمی کرد، نه ،فروغ

دست راستی نبود، او هم مثل هر روشنفکری حتما یک حسی

از عدالت خواهی در مجموع داشت، ولی مثل اخوان و شاملو و

خیلی های دیگر، تقریبا اکثریت قریب به اتفاق سخنگوی چپ

روشنفکری نشد.

در واقع فروغ شعرش را به صورت یک ترنم و زمزمه شخصی در آورد

و از این نظر است که شاید با سهراب شباهت هایی داشته باشد.

او در شعرش درباره خودش صحبت کرد و درباره جهان به داوری

نشست. شعرهای عاشقانه اش از "تولدی دیگر" به بعد زیاد نیست،

شعرهای تغزلی دارد ولی شعرهای عاشقانه که به نام و نشان باشد

ــ مثل شاملو که مدام اسم آیدا را می آورد ــ در آثارش نداشت. چون

چنین آدمی نبود.

من فکر می کنم در فضایی که این چنین سیاست زده و چپ زده بود

این نوع شعر فروغ فرخزاد نمایش و جلوه دیگری داشت و در جهانی که

همه داشتند درباره یک "او" که یا جفا کرده یا وفا کرده یا دارد می آید

یا دارد می رود سخن می گویند، او چنین چیزی را مشغله اصلی اش

قرار نداد. زبان شاعرانه خاصی داشت. زبانی که هیچ کس در آن زمان

نداشت. نه زبان مطنطن خراسانی اخوان را داشت یا زبان ساخته شده

شاملو و شاید ـ این داوری شخصی من است ــ در تمام این سالیان از

۱۳۳۰ که بالاخره حافظه ام درست کار می کند تا به امروز اگر بخواهم

دو شاعر مهم را در شعر معاصر ایران انتخاب کنم یکی اش حتما نیما است

و یکی هم حتما فروغ فرخزاد. چون هر دوی اینها دارند در باره اندوه

خودشان صحبت می کنند و جهان را با نگاه دیگرتری نگاه می کنند.

جنبه دیگر مسئله ستیزه جویی فروغ بود. حالا من نمی گویم که با

آداب اجتماعی ستیزه می کرد، نه، اما در بسیاری از شعرهایش ما

متوجه نوعی از تناقض می شویم میان آن نوعی که زندگی می کند

و آن زندگی آرمانی که پشت سر گذاشته. در واقع میان حال و گذشته

نوعی آمد و شد هست.

در خیلی از شعرهایش به چیزهای خیلی ساده ای مثل صدای چرخ

خیاطی یا به هم خوردن دیگ ها و قابلمه ها اشاره می کند و با

دلتنگی از آنها یاد می کند. بنابراین منظورم از ستیزه جویی واقعا این

نیست که همه چیز را به هم بریزد و به کلی از گذشته و از موقعیت

معمول خودش جدا شود، ولی در عین حال استقلال خودش را حفظ

کرد. کار کرد و وابسته به کسی و جایی نبود، این استقلال بسیار

برایش مهم بود.

نکته دیگر مسیری بود که طی کرده بود. این مسیر، مسیر جالبی

بود که از یک شعر خیلی ساده تغزلی شروع کرد و رسید به جایی

که هم زبانش و هم نحوه تفکرش و هم تخیلش به کلی متحول شد.

بنابراین مسیر رو به تکامل او هم به نظر من مولفه مهمی بود. شاید

اگر جستجو کنیم علت های دیگری هم می توانیم علاوه کنیم ولی

بخاطر همین چیزهاست که اسطوره شد.

البته او تنها نبود. خود شاملو هم اسطوره شد و اخوان ثالث هم شاید

کمتر. بنابراین به محض این که هنرمندی اسطوره می شود در ذهن

تاریخ جاری شده و زندگیش با مرگ قطع نمی شود. شاعرانی هستند

که واقعا مردند و شاعرانی هستند که اصلا نمردند و شاعرانی را هم من

می شناسم که در حال مرگ اند. فکر می کنم آن هاله اسطوریه ای که

گرداگرد احمد شاملو هست، دارد کمرنگ می شود.

در مورد فروغ این هاله تا بحال دوام آورده. از سوی دیگر فروغ به نوعی

نماینده جایگاه و تصور زنان دوره خودش شد و این تصور به صورت مداوم

تقریبا ادامه پیدا کرد و در روح زنان و دختران این سال ها جاری شد.

او با قرارداد نوشته ناشده ای به نماینده معنوی بخش قابل توجهی از زنان

روشنفکر ما تبدیل شد و هنوز هم هست. این، جز شاعر خوب بودن فروغ است.

بر اساس شعرها و نوشته هایی که از فروغ فرخزاد به جا مانده او زندگی غمناکی را

پشت سر گذاشته است، تنهایی های وحشتناکی که بسیار اذیتش می کرد و من

شنیدم که گاهی این تنهایی و افسردگی منجر به این می شد که چند روز متوالی

در را به روی کسی باز نکند.اما آدم های آشنا با فروغ اکثرا از شادابی و سرزندگی

او یاد می کنند و این کمی عجیب است. شما در رفتار او متوجه این تناقض می شدید

یا شاهد آن زندگی غمناک بودید؟

زندگی فروغ فقط غم انگیز نبود. مالامال بود از لحظه های نشاط، جستجو،

کنجکاوی و به دست آوردن امتیاز و امکاناتی که او را شاد می کرد، مثل

امکان فیلم ساختن یا آدمهایی که کشف می کرد و دوست می داشت.

او بود و او را سر پا نگه می داشت تا بتواند با

مشکلات متعدد روبرو شود. ولی قطعا این اشاره درستی است.

روزهای پیاپی و لحظه های زیادی داشت که خیلی تلخ می شد. در تلخی

معمولا در را به روی خودش می بست و آن را با کسی قسمت نمی کرد.

به همین دلیل است که من از او در طول سال هایی که شناختمش

شکوه و شکایتی نشنیدم چز یکی دو بار که از رفتار اهل محل و

همسایه ها شکایت می کرد یا پاسبان هایی که مزاحمش می شدند.

گاهی اوقات همسایه ها چیزی را آتش می زدند و توی خانه اش

می انداختند یا بارها و بارها پاسبان ها به بهانه های واهی آمده و

مزاحمت ایجاد کرده بودند. اینها چیزهای خیلی عادی بود ولی مطمئنا

غمگینش می کرد و احساس خاص بودن به معنای انگشت نما بودن

به او می داد. اگرچه زن جنگنده ای بود ولی اینها احساسات مطبوعی نیستند.

مسائل شخصی و درونی خودش و بالا و پایین های رابطه های

عاطفی اش را هرگز اظهار نمی کرد. من تا به این لحظه که دارم

درباره اش فکر می کنم ندیدم به دلبستگی خیلی زیادش به آدمی

که دوستش می داشت اشاره ای کرده باشد. این چیزها را حوزه

شخصی خودش می دانست، هر چند در جامعه روشنفکری آن

دوران، آدم صاحب حوزه شخصی نمی شد ولی با علم به این

موضوع، مسائل شخصی خودش را سعی می کرد شخصی

نگه دارد، در عین اینکه به مختصات جامعه روشنفکری واقف بود

ولی اگر چیزی را نمی پذیرفت می توانست با طنز به مقابله

خودش اکتفا بکند و وارد بحث های وقت گیر نشود.

مناسبات جامعه روشنفکری در دهه ۳۰ و ۴۰ تکرار شدنی نیست. چون آن

زمان جمع های روشنفکری بیشتری وجود داشت و ارتباطات گسترده -

تری بود. نقش فروغ در این جمع ها چه بود و همین طور میزان تاثیرگذاری

و تاثیرپذیری ؟

در این حلقه های روشنفکری فروغ یکی از سردمداران بود. هم مرید زیادی داشت و هم...

یعنی آدم مرید پروری بود؟

دوست داشت که آدم هایی اطرافش باشد. نه به شدت جلال آل احمد

و نه به انزوای کسانی دیگری که اصلا این خصلت را نداشتند. ولی دوست

داشت اطرافش شلوغ باشد. بسیار تاثیرگذار بود قطعا ، ولی به اندازه ای

که تاثیرگذار بود، ندیدم تاثیر بگیرد.

شاید همکاری با ابراهیم گلستان در اعتلای زبان شعری اش موثر بود

ولی من به وضوح کسی را نمی شناسم که بگویم فروغ از او تاثیر گرفت.

این تاثیری هم که از ذهن و زبان گلستان گرفت، تاثیر مستقیمی به

مثابه رابطه شاگرد و معلمی نبود نه، این حضور و دیدگاهی که با آن

همجوار شده بود این امکان را فراهم آورد که کارش را جدی تر بگیرد

دقیق تر کار بکند. شاید به علت حضور ابراهیم گلستان بود که دیگر

آدمهای پرت را نپذیرفت به این ترتیب بله، شکر خدا از تاثیرهای

سوء مصون ماند.

اینکه فروغ "دیوار"، "اسیر" و "عصیان" چطور تبدیل می شود به فروغ "تولدی دیگر"

و "ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد" یکی از سئوال های اساسی در مورد

فروغ فرخزاد است. درست است که ابراهیم گلستان در جایی گفته است اگر من

می توانستم این قدر در زندگی یک آدم تاثیرگذار باشم روی زندگی خودم تاثیر

می گذاشتم اما به نظر شما واقعا چه چیزی باعث این تحول شد؟

تحولش در دو سه وجه صورت گرفت ولی یک وجهش در تداوم

شعرهای قبل از تولدی دیگر ادامه پیدا کرد و آن جنبه مقابله گر

با دروغ ، پلیدی و حماقت است.

در واقع کسی فضایی را که فروغ نیاز داشت در اختیار او گذاشت.

بله، کمک کرد این فضا را به دست بیاورد. خب فقط خود

ابراهیم گلستان نیست. همراه ابراهیم گلستان بهمن محصص

هم می آید که از روشنفکران ممتاز زمان خودش و دوست نزدیک

فروغ بود. یا هنرمندان دیگری که در سینما شناخت و اصلا کشف

سینما به نوعی به فضایی که ماحصل حضور ابراهیم گلستان بود

مرتبط می شود.

احساساتی بودن و غمگین بودنش را در

امتداد همان شعرهای قبلی فروغ می دانم، اما در قسمتی دیگر

با نگاه گسترده تری به جهان نگاه می کند، وقتی این جهان و

ابعاد مختلفش را کشف کرد شعرش ارتقاء پیدا کرد. یا این که با

لغات بهتری کار کرد و این زبان را در یک کشف مجدد به صورتی

در آورد که یک شاعر نیاز دارد.

متوجه شد ممکن است آدم حواسش اگر پرت باشد، جنگ های

کوچک را ببرد ولی نبرد اصلی را ببازد در نتیجه دیگر خودش را

خیلی وقف این نکرد که مثلا من گنه کردم یا ... او اعتبار را در

جای دیگری جستجو کرد. شعرهای آخر فروغ تا حدودی حتی

سیاسی هستند یعنی نگاهش به جهان و جستجوی درستی

و عدالت در اواخر عمر کاریش، وسعت و اهمیت می گیرد.

من فکر می کنم فروغ همان آدم است منتها چون در فضای

درست تری قرار گرفته، با آدم های درست تری آمد و شد

پیدا کرده، متون بهتری را خوانده و راهنمای متشخص و ممتازی

مثل ابراهیم گلستان داشته و از همه مهم تر درون و باطنش

مثل اسفنجی بوده که خوبی ها را گرفته و به خود جذب کرده

و حماقت ها را پس زده، قاعدتا باید این طور شود.

یادمان باشد فروغ مثل کسی است که از خانه بیرون می آید

یا می رود بالای پشت بام و دنیا را تماشا می کند.

پروین اعتصامی به نظر من شاعر خیلی بزرگی است ولی

اعتصامی اصلا از نوع و جنس دیگری است.

او آدمی است که به حرکت مورچه ها، نخود و لوبیا و صحبت

میان سیر و پیاز توجه می کند و این هم جهان شگفت انگیزی

است. اگر شعر پروین درست خوانده شود آن وقت متوجه می-

شویم کسی که توی یک چاردیواری است چطور دیوارها را نگاه

میکند، چطور آجرها را می شمرد و چطور نخود و لوبیای بی قابل،

جایگاه سخن گفتن پیدا می کنند.

یکی از چیزهایی که به نظر من متاسفانه به نحو غیرمنصفانه ای

صورت می گیرد این است که این دو شاعر را با هم مقایسه

می کنند. انگار این دو در یک جهان واحد به سر می برند یا

رقبای همدیگر هستند یا نظرهایشان به یک سو و سمت است،

نه واقعا اینطوری نیست. قطعا پروین اعتصامی از محدوده خودش

یک وسعت شگفت انگیزی می سازد و فروغ فرخزاد وسعت

شگفت انگیز جهان اطراف را با جان و من خودش همراه

می کند و چیز فوق العاده ای می شود.

دوری

siamakbehrooz — Thu, 26 Jun 2008 23:13:18 GMT

چون به دل داده ام و پس نگیرم عشقت

چون به دروازه عشقت نرسیده بویم،

از تو می خواهمت ای خوش مشرب

که ز پس این هنوز،

مرو از پندارم دور تر از این فرسخ.

باش با من،

باش در اندیشه ام و ده به دلم نوید با تو بودن.

تو می آیی.

تو می آیی و من میدانم که شکیبایی من پرسود است!

سود آن صبر و تحمل نفس گرم حیات بخش تو است.

سیامک بهروز ۲۰۰۸

تعدادی عکس

siamakbehrooz — Tue, 10 Jun 2008 23:31:18 GMT

باقی عکس ها در ادامه مطلب

نگاهی به رپ فارسی Hichkas & Pishro - FarsiRap

siamakbehrooz — Sat, 17 May 2008 21:43:18 GMT

چند وفتی است که رپ فارسی مورد توجه بیشتری قرار گرفته و یکی از

اونهایی که شیفته این سبک جدید شده خود من هستم.

حدود دو سالی است که با رپ فارسی آشنا شدم و در این مدت کوتاه

با چند رپر ( Raper ) خیلی خوب،خوب،متوسط و بد آشنا شدم!

که دو تا از این خیلی خوبها یکیش سروش لشگری (گروه هیچ کس ) ( hichkas) و دیگری

رضا پیشرو( pishro) است که به نظر من و خیلی های دیگه، میتونیم اونها رو پدر رپ

فارسی بدونیم! اما به نظر من پدر هم میتونه دور از خطا نباشه!!

از چپ به راست : رضا پیشرو و سروش لشگری

من در این متن سعی بر آن دارم که نگاهی کوتاه و نه چندان سطحی بر این

مقوله داشته باشم.

مسلما رپ فارسی گرفته شده از رپ سیاهان آمریکاست که اساسا بر پایه

اعتراض نسبت به سیستم نژادپرست و سرمایه داری آمریکا به وجود آمده،

رشد کرده و پا گرفته است.رپ هم همانند " جاز " و " بلوز " یک وسیله اعتراض

سیاهان آمریکا نسبت به سیستم است. که همانند " جاز " و " بلوز" از مسیر

اصلی خود به در رفت! به این ترتیب که اکثر تکست های رپ امروزی در باره

سکس، پول و سکس است!!

حال از آنجایی که رپ فارسی تقلیدی است از رپ آمریکایی، آن تقلید از ابتدای

رپ آمریکایی نیست بلکه بیشتر آن از قسمت آخر آن است که به ابتذال کشیده

شده!! یعنی یک رپ ناقصالخلقه!!

سروش و رضا و سایر رپرهای خوب دیگردر اشتباهاتی هستند که مثلا

از " پولدار شدن با رپ فارسی " سخن میگویند!

هنرمندی که میخواهد از طریق هنرش پولدار شود مطمئنا به بیراهه کشیده خواهند شد!

یا اینکه به قول رپ بازهای آمریکایی " gang " ( گنگ ) بازی راه انداخته اتد!!

دسته دسته شده اند! و بر " بچه تهرانی " بودن بسیار تاکید میکنند و حتی آن را شعار

اصلی خود قرار داده اند!! ۰۲۱!! یا مثل گروه " زدبازی" همه اش از سکس میخوانند!!

در اینجاست که وظیفه اصلی رپ فراموش میشود و چون رپ فارسی دو تا پله یکی

کرده و مرحله اول رپ را ( که در غرب پا گرفته است) به خود ندیده و به همین خاطر

ناقص است و میبینیم که در همین اوایل راهش به ابتذال گویی میپردازد ( به طور

مثال گروه " gang 3 " می آید و از "داف بازی " به طور توهین آمیزی نسبت به

دختران میخواند! اسمش را هم گذاشته gang !!) در حالی که هنوز از مشکلاتش

و دردهایش نگفته!همانطور که رپ آمریکایی اول از جامعه اش گفته،انتقاد کرده،نالیده،

پته مسئولین را به روی آب ریخته،مردم را روشن کرده تا اینکه سیستم فکر چاره ای

برای نجات خود از دست زبان تیز جوان رپر پیدا کرد واین چاره به جز کشیدن رپ به

ابتذال و تغییر مسیر آن نبود! و البته نقشه کشیدن قتل یک یا چند از این رپر های خوب مانند

2pac یا Notoriour B.I.G هم دور از واقعیت نیست!

سروش کارهای بسیار خوب رپ دارد که واقعا میشود اسم " رپ " را بر روی آن

آهنگها گذاشت!مثلا " باز هم کلان " یا " اختلاف " ( یا " خدا پاشو " ) و کارهای

دیگر! اما چرا ۰۲۱ ؟؟ چرا فقط تهران؟! مگر آقای سروش لشگری شما نمیگویید

که " من پا بر جام،مث ایرانم" !؟ ایران مگر تهران است؟ آخر تهران بدون اهواز

و آبادان و چاه بهار و بندر عباس و تنگه هرمز و دریای خزر و تبریز و یزد و کرمان،

چه میتواند باشد؟! اصلا چه ارزشی دارد؟؟!!

اگر در آمریکا این حرفها هست به جایش کشورشان ثبلت سیاسی و اقتصادی

دارد! مشکلهایی که ما در کشورمان داریم را ندارند! مشکل تجزیه آذربایجان و

خوزستان را ندارند! منصوری ها را ندارند که در اروپا خود را فعالان حقوق بشر

معرفی و در ایران بمب گذاری کنند و خواستار جدایی از ایران باشند که پارلمان

اروپا هم آنها را حمایت کند!! یا مشکل سیستان و بلوچستان را هم ندارند!

سروش عزیز شما الان مسئولیت بزرگی بر دوش داری! شما الان مال خودت

نیستی! اصلا در کل هنرمند به خودش تعلق نداره! مال جامعه اش و مردمشه!

و باید اونهارو راضی نگه داره.

اجازه بدید کمی هم به وظیفه هنرمند بپردازیم که آیا وظیفه هنرمند چیست؟

هنر وسیله ایست در دست هنرمند که به وسیله اون مردم را ( یا جامعه اش را )

از وقایع پشت پرده یا جلوی پرده که برای چشم مردم عادی غیر قابل روئیت نیست

را به آنها نشان دهد و قابل روئیت سازد! یا به شادی ها و غمهای آنها بپردازد،

اما به شرط آنکه کسی یا قومی را مورد توهین و اهانت قرار ندهد یا حتی قومی

یا مسلکی را برتر نداند زیرا در وحله اول هنر مند یک انسان است و در پایه و

اساس قانون انسانیت همه انسانها یکسان هستند و هیچ کس برتر از دیگری

نیست ( البته از لحاظ نژادی و قومی منظور دارم ). و اگر هنرمندی این قانون را

قبول نداشته باشد دیگر هنرمند نیست زیرا یک هنرمند برای انسانها کار و تلاش

میکند و اگر این را از دیگری برتر بداند نمیتواند هنر بیافریند!

فعلا بیش از این روده درازی نمیکنم و اگر صحبتی پیش آمد مسئله را بیشتر باز

میکنیم.

در آخر باز هم از کارهای خوب سروش و رضا تقدیر میکنم ولی امیدوارم که راه خودشون

را تصحیح کنند که من شخصا چشمم از این موضوع آب نمیحورد اما مطمئنم که در آینده،

رپ فارسی راه خود را در جای پای سروش و رضا پیدا خواهد کرد.

سیامک بهروز ۱۳۸۷

نامه چارلی چاپلین به دخترش

siamakbehrooz — Mon, 28 Apr 2008 21:05:18 GMT

ژرالدین دخترم:

اینجا شب است، یک شب نوئل و من از تو بسی دورم، خیلی دور، اما تصویر تو آنجا روی میز هست، تصویر تو اینجا روی قلب من نیز هست، اما تو کجایی؟ آنجا در صحنه پر شکوه تئاتر هنرنمایی می کنی؟ شنیده ام نقش تو در این نمایش پر نور و پر شکوه، نقش آن “شهدخت ایرانی” است که اسیر تاتارها شده است. شاهزاده خانم باش و بمان، ستاره باش و بدرخش اما اگرقهقهه تحسین آمیز تماشاگران، عطر مستی آور گل هایی که برایت فرستاده اند، تو را فرصت هشیاری داد نامه پدرت را بخوان. صدای کف زدن های تماشاگران گاه تو را به آسمان ها خواهد برد، برو! آنجا برو. اما گاهی نیز بر روی زمین بیا و زندگی مردمان را تماشا کن: زندگی آن رقاصان دوره گرد کوچه های تاریک را که با شکم گرسنه می رقصند و با پاهایی که از بینوایی می لرزد؛ من نیز یکی از اینان بودم، من طعم گرسنگی را چشیده ام من درد بی خانمانی را کشیده ام و از اینها بیشتر، من رنج حقارت آن دلقک دوره گرد را که اقیانوسی از غرور در دلش موج می زند اما سکه صدقه رهگذر خودخواهی آن را می خشکاند، احساس کرده ام. با این همه من زنده ام و از زندگانی پیش از آنکه مرگ فرا رسد نباید حرفی زد.

چارلی چاپلین و برتولت برشت

دخترم در دنیایی که تو زندگی می کنی، تنها رقص و موسیقی نیست. نیمه شب هنگامی که از سالن پر شکوه تئاتر بیرون می آیی آن تحسین کنندگان ثروتمند را یکسر فراموش کن، اما حال آن راننده تاکسی را که تو را به منزل می رساند بپرس، حال زنش را بپرس و اگر آبستن بود و اگر پولی برای خریدن لباس های بچه اش نداشت پنهانی پولی در جیب شوهرش بگذار! گاه به گاه با اتوبوس یا مترو شهر را بگرد، مردم را نگاه کن، زنان بیوه و کودکان یتیم را نگاه کن و دست کم روزی یک بار با خود بگو:”من هم یکی از آنان هستم” آری تو هم یک از آنها هستی دخترم نه بیشتر! هنر پیش از آنکه دو بال پرواز به انسان بدهد، اغلب دو پای او را نیز می شکند. وقتی به آنجا رسیدی که یک لحظه خود را برتر از تماشاگران خویش بدانی، همان لحظه صحنه را ترک کن و با اولین تاکسی خودت را به حومه پاریس برسان، من آنجا را خوب می شناسم. از قرنها پیش آنجا گهواره کولیان بوده است در آنجا رقاصه هایی مثل خودت خواهی دید، اما زیباتر از تو! مغرورتر از تو! اعتراف کن دخترم، همیشه کسی هست که بهتر از تو میرقصد. همیشه کسی هست که بهتر از تو می نوازد و این را بدان که در خانواده چارلی هرگز کسی آنقدر گستاخ نبوده است که به یک کالسکه ران، یک گدای کنار رود سن ناسزا بگوید. همیشه وقتی دو فرانک خرج می کنی با خود بگو سومین سکه مال من نیست، این مال یک مرد گمنام باشد که امشب به یک فرانک نیاز دارد. اگر از پول و سکه با تو حرف می زنم برای آن است که از نیروی فریب و افسون این بچه های شیطان خوب آگاهم.

من زمانی دراز در سیرک زیسته ام و همیشه و هر لحظه به خاطر بندبازانی که بر ریسمانی بس نازک راه می روند نگران بوده ام اما این حقیقت را به تو بگویم دخترم، مردمان روی زمین استوار، بیشتر از بندبازان روی ریسمان نااستوار سقوط می کنند. شاید شبی درخشش گرانبهاترین الماس جهان تو را فریب دهد، آن شب این الماس ریسمان نااستوار تو خواهد بود و سقوط تو حتمی است. شاید روزی چهره زیبایی تو را گول زند و آن روز تو بندبازی ناشی خواهی بود و بندبازان ناشی همیشه سقوط می کنند.دل به زر و زیور نبند، زیرا بزرگترین الماس این جهان آفتاب است و این الماس بر گردن همه می درخشد اما روزی که دل به آفتاب چهره مردی بستی، با او یک دل باش، کار تو بس دشوار است این را می دانم. به روی صحنه جز تکه ای حریر نازک چیزی تن تو را نمی پوشاند، به خاطر هنر می توان عریان روی صحنه رفت و پوشیده تر و پاکیزه تر بازگشت، اما هیچ چیز هیچ کس دیگر در این دنیا نیست که شایسته آن باشد. برهنگی بیماری عصر ماست. من پیرمردم و شاید حرف خنده آور می زنم اما به گمان من تن عریان تو باید مال کسی باشد که روح عریان اش دوست میداری.

بد نیست اگر اندیشه تو در این باره مال ده سال پیش باشد، مال دوران پوشیدگی. می دانم که پدران و فرزندان همیشه جنگی جاودانه با یکدیگر دارند. با اندیشه های من جنگ کن دخترم. من از کودکان مطیع خوشم نمی آید با این همه پیش از آنکه اشک های من این نامه را تر کند می خواهم یک امید به خود بدهم؛ امشب شب نوئل است، شب معجزه است و امیدوارم معجزه ای رخ بدهد تا تو آنچه را که من به راستی می خواستم بگویم دریافته باشی. دخترم چارلی را، پدرت را فراموش نکن، من فرشته نبودم اما تا آنجا که در توان من بود تلاش کردم تا آدم باشم تو نیز تلاش کن که حقیقتاً آدم باشی.

*** انسان باش، پاکدل و يکدل؛ زيرا که گرسنه بودن، صدقه گرفتن و در فقر مردن، هزار بار قابل تحمل تر از پست و بي عاطفه بودن است. ***